28 - Mentale mildheid
Bijgewerkt op: 18 mei
Mildheid.
Wat een zacht woord, wat een mooie inhoud.
Wat een strijd.
Mensen die me kennen, weten dat ik empathisch ben en ik vermoed dat ze ook zullen bevestigen dat ik mild ben voor hen, of dat toch heel vaak probeer te zijn. Dat is ook 100% oprecht. Ik probeer steeds te begrijpen waarom iemand iets doet (of niet doet), probeer context te zien en mild te zijn. Ja, ik jaag me af en toe op in het verkeer, maar meestal ben ik me bewust dat de frustratie bij mezelf begint. Zelden zal ik degene zijn die concludeert dat een medechauffeur een slechte chauffeur is wanneer parkeren niet meteen lukt. Meestal bedenk ik dat het misschien een moeilijke dag is, zoals ik er ook al zoveel heb gehad, dat alles wat minder gaat. Dat het een momentopname is en niets over die persoon in het algemeen zegt...
Mild zijn dus.
Voor anderen, automatisch. Voor mezelf?
Het kost me moeite, therapie en heel wat inspanning, om nog maar een drupje van die mildheid voor anderen ook aan mezelf te tonen. Mijn reflex is er eentje van mezelf neerhalen, het negatieve uitvergroten, er op inzoomen als het ware. Stilaan leer ik die negatieve spiraal herkennen en op termijn hopelijk ook sneller stoppen. Maar momenteel lijk ik de trein te zien voorbij razen in een sneltempo, terwijl ik op het perron wat onwezenlijk sta te kijken.
Rationeel kan ik verwezenlijkingen opnoemen, dingen die ik tot een goed einde heb gebracht, mensen voor wie ik iets beteken. En toch, toch is er dat andere stuk. Het voelende stuk dat veel krachtiger is dan het rationele stuk (al zou je dat bij mij niet altijd denken). De innerlijke criticus die als een soort oordelende rechter op een verhoog zit en streng alles veroordeelt wat niet perfect gaat, wat niet gaat zoals "het zou moeten". Het is het gevoel dat de negatieve trein/spiraal in gang zet. Het zit veel dieper dan ik kan wegdenken.
Mildheid dus. Een woord dat de laatste maanden, jaren, meer naar voren komt. Als iets wat hoognodig is, maar ook pijnlijk afwezig.
Vorige week zag mildheid er uit als bloemen kopen. Voelen dat ik nood had aan iets dat me zou opfleuren, wat positiviteit zou brengen. Dus kocht ik bloemen voor mezelf in de supermarkt. Mildheid zag er ook uit als tegen mijn man zeggen dat het niet goed met me ging, op zijn berichtje om te vragen hoe mijn dag was...iets wat ik normaal niet doe. Ik zou niet willen dat hij zich zorgen maakt, wil geen last zijn van op afstand... Niet omdat hij
me het gevoel geeft een last te zijn, nee, dat is míjn standaardsetting. Maar hij hoorde me en dacht dat ik wel wat positiviteit kon gebruiken, wilde me opfleuren...en kwam thuis met bloemen...
Soms is mildheid lieve woorden spreken tegen jezelf, soms is mildheid voelen wat je nodig hebt, soms is mildheid durven delen wat je voelt, durven zeggen dat het niet gaat.
Soms is mildheid...twee prachtige bossen bloemen op tafel.
Hoe mild ben jij voor anderen? Hoe mild ben jij voor jezelf?
Mei is Mental Health Awareness Month en dus wens ik je deze maand een boeket vol mildheid toe!
❤️