30 - Waves and caves
Bijgewerkt op: 26 jul
Het is alweer even geleden dat ik nog een blog schreef. Ik had even wat andere dingen aan mijn hoofd. Eerst en vooral had ik mijn examens Grieks (waarvoor ik met glans slaagde :)). Nog één jaar en die opleiding zit er ook alweer op. Het blijft voor mij een mooie taal, een fijne hobby en ik heb ook heel wat leuke mensen leren kennen. Het was dan ook een leuk feestje op het einde van het 'schooljaar' en al enkele dagen later vertrokken we op verlof. Niet naar Griekenland dit keer, maar naar Lanzarote.
De voorbereiding van de reis was lastig geweest. Ik plan de reis op voorhand zorgvuldig: ik lees reisgidsen, zoek op internet en stel een programma samen met dingen die de moeite waard lijken om te doen of zien. Maar bij Lanzarote leek het enerzijds ontzettend veel en tegelijk heel weinig. Het was één van de moeilijkste reizen om te plannen tot nu toe. We bezoeken vaak eilanden en de reisplanning is vaak gelijkaardig en redelijk simpel. Achteraf gezien klopt het gevoel bij de planning ook wel bij het gevoel waarmee we de reis zelf ervaarden...
Qua temperatuur en weer was het een aangename ontsnapping want toen de hittegolf hier begon, waren wij ginder aan het genieten van maximum 28°C, afwisselend bewolkt en stralend zonnig maar steeds met een heerlijk briesje. Toen we terugkwamen, landden we vlak in het hoogtepunt van de hittegolf! Bij het buitenkomen van de luchthaven, om 1u30 's nachts, was het even warm als ginder op het heetst van de dag. Dat was even aanpassen!
Toen we de eerste dagen het eiland gingen verkennen, was ik heel de tijd aan het denken: goh, ik weet niet of ik zal terugkomen. Het is mooi, maar ik vond Fuerteventura precies toch fijner. Daar had ik echt mijn hart verloren, al kan ik me niet meer herinneren waarom precies. We zagen op onze trip nochtans ook mooie dingen deze reis: Jameos Del Agua, Timanfaya National Park, prachtige kusten met doorzichtig, paradijselijk water. Ik denk dat hoe een reis meevalt, vaak meer te maken heeft met je gemoedstoestand dan met de locatie. We hebben al heel wat eilanden bezocht, zowel Griekse als Spaanse, en er zijn weinig reizen of plekken die ik echt niet leuk of mooi vond. Overal zie ik wel prachtige dingen, word ik geraakt door landschappen of ervaringen.
En toch leek het me hier maar niet te lukken. Ik leek maar niet los te kunnen komen van thuis. Zonder dat ik echt zat te piekeren of met iets specifiek in mijn hoofd zat. Ik kon niet echt aarden. Misschien heeft een dagje op de kamer wel gezorgd voor de ommekeer. Ik had wat last van mijn regels, voelde me niet helemaal top en had ook wel nood aan wat tijd om het rustig aan te doen en wat te lezen. Een kleine break in alle ontdekkingen. Vakantie is voor mij al geslaagd als ik rustig kan lezen met de zee in de buurt en als ik diertjes tegenkom. Ik kon nu lezen met zicht op zee en kreeg dagelijks bezoek van een duif op ons terras, dus mijn vakantie was wat dat betreft wel al geslaagd, maar toch deed dat dagje rust wel extra deugd.
Tijdens het tweede deel van onze tiendaagse reis veranderde er iets en ik denk dat dat te maken had met een wel heel specifieke man. Nee, niet de mijne ;) César Manrique, volgens Google een "Kunstschilder en beeldhouwer", volgens mij zoveel meer! Hij was oorspronkelijk van Lanzarote maar vertrok naar Madrid en New York om zijn artistieke leven uit te breiden. Hij keerde echter terug naar Lanzarote en maakte gebruik van het waanzinnige landschap, gevormd door vulkaanuitbarstingen, om prachtige gebouwen te construeren. Voor hem kon esthetiek niet bestaan zonder ethiek. Hij verwezenlijkte gebouwen die naadloos opgaan in het decor van de natuur. Je kan het nationaal park bezoeken, maar enkel binnen de afgelijnde paden en met de voorgestelde bustour, niet op eigen houtje. Reclameborden langs de weg zijn op het hele eiland verboden. De kleuren die mogen gebruikt worden voor huizen zijn beperkt, waardoor er een soort uniformiteit en rust heerst. Hij slaagde erin de pracht van het eiland in de kijker te zetten en te bewaren, zonder daarom te vervallen in schaamteloze uitbuiting van de omgeving en de natuur.
Het raakte me, hoe hij naar het eiland had gekeken (hij is inmiddels spijtig genoeg overleden). Door zijn huis te bezoeken, anderen over hem te horen praten, foto's en video's van hem te zien, keek ik plots naar het eiland door zijn ogen. Ik vond het zo mooi dat hij een artiest was, een architect, een schilder, maar dat hij niets van alles deed voor roem of geld. Alles was in functie van zijn geliefde eiland. Zoveel respect voor deze man!
We bezochten zijn huis en ik was echt onder de indruk. Er werden filmpjes getoond waarin hij te zien was en waarin mensen over hem vertelden. De foto's raakten me en ik dacht na waarom dat zo was. Waarom raakte die oudere man, die wildvreemde, zoiets fundamenteels in mij? Wat werd er precies geraakt?
Zonder te willen zeggen dat ik een artiest ben, want dat ben ik zeker niet, kan ik wel zeggen dat ik een soort artiestenblik heb. Wat artiesten of kunstenaars "anders" maakt, is denk ik vaak hoe zij naar de wereld kijken. Ze zien iets, merken iets op, voelen iets, verwoorden iets, wat voor anderen niet altijd zichtbaar is. Ze vestigen de aandacht op woorden, op een detail in het landschap, op een kleur, op een toevallige samenloop van omstandigheden, zodat anderen kunnen zien wat zij zien. Als ik met mijn man ergens wandel, gebeurt het regelmatig dat ik stop en iets aanwijs, een klein detail in de omgeving. Iets dat mij was opgevallen en waar hij zomaar aan voorbij zou zijn gelopen. Schrijvers, of het nu van boeken, liedjes of theaterstukken is, geven woorden aan wat ze zien, ervaren, voelen, aan wat voor hen in het oog springt. Schilders, dansers, beeldhouwers...doen dat met materialen, geven het visueel weer. Muzikanten en componisten doen hetzelfde via muziek. Het gaat telkens over een zekere gevoeligheid.
En die gevoeligheid, die zag ik bij Manrique, die voelde ik in al zijn verwezenlijkingen. Hij zag het onherbergzame landschap van Lanzarote en vooral de schoonheid ervan. En hij vond een manier op die duidelijk te maken aan de wereld, om die pracht in de kijker te zetten.
Als ik naar foto's van hem kijk, vooral dan die met zijn prachtige glimlach en fonkelende ogen, dan zie ik niet gewoon een oudere man die lacht. Ik zie de ogen van een guitig kind dat in alles waarde en schoonheid ziet. Een dromer die enthousiast zijn ontdekkingen met de wereld wil delen. Maar niet gewoon een dromer die met zijn hoofd in de wolken leeft en onrealistische verwachtingen heeft. Ik zie ook een volwassene die heel praktisch kijkt naar de obstakels en problemen die zich stellen om dan een oplossing te zoeken. Een architect en een planner. De perfecte mix. Ik werd er stil van.
Het raakte me omdat ik zag wat ik nastreef en wat ik soms moeilijk vind om te bewaken: de balans tussen het dromerige, enthousiaste, een hoofd vol ideetjes en eindeloze mogelijkheden enerzijds en de praktische bezwaren, angst, obstakels anderzijds. Ik heb periodes dat ik in het ene uiterste vertoef en periodes dat ik in het andere uiterste lijkt te zwelgen. Zijn blik inspireerde me om te blijven creëren, te blijven dromen, zien. Om te houden van mijn 'anders zijn' of anders kijken naar de wereld. Ik denk dat hij nog lang een bron van inspiratie zal zijn, voor mij maar zeker ook voor vele anderen.
En zo evolueerde onze reis van "Nee, ik denk niet dat ik nog 's terugkom, ik heb het hier wel gezien." over "Het heeft wel iets." tot "Ik kom sowieso terug, al was het maar om Manrique nog beter te leren kennen."
Wat inspireert jou? Hoe kijk jij naar de wereld? Merk jij kleine dingen op zoals een mooi plantje dat tussen de stoeptegels komt piepen of een oude versiering helemaal boven aan een gevel? Sta je open voor kleine verrassingen of ben je enkel praktisch ingesteld? Wat maakt jou 'anders' dan anderen? Of net helemaal zoals de rest?
Terwijl je mijmert over deze vragen, geef ik je met plezier nog wat foto's om mee te genieten van de reis.
Mooi ❤️