33 - Mijlpaal Magic
Een mijlpaal? Ja hoor! Misschien geen grote zoals je zou verwachten, maar toch een mijlpaal.
Boek één van mijn romanreeks is klaar. Wel...klaar...het herschrijven van versie 3 is klaar. Nog geen tromgeroffel en publicatiedatum dus maar waarom vond ik het dan toch belangrijk om er even wat over te schrijven?
Omdat mijlpalen belangrijk zijn, net als het vieren van kleine successen. Ik was van plan om in juli het boek te herschrijven, dan in augustus en...het kwam er maar niet van. Ik keek er tegen op omdat ik wist dat het op een bepaald moment moeilijk zou worden.
Tot een goede vriendin van mij, Sarah, me vroeg of ik niet haar schrijfmaatje wou zijn. Ideaal, dacht ik, dat doen we. Dus sinds eind augustus spreken we af om via Teams samen te schrijven. Heel spannend is dat niet want we spreken heel even over onze doelen van de dag en dan schrijven we, mét een timer, letterlijk een uur in stilte. Na afloop bespreken we kort wat we hebben gedaan en wat ons "huiswerk" is tegen de volgende keer.
In se hebben we geen verantwoording aan elkaar af te leggen. We lezen elkaars stukken, voorlopig, ook helemaal niet na, we bespreken de inhoud niet in detail. Het gaat meer over tijd blokkeren in de agenda om te werken aan het project. En dat is heel nuttig gebleken. Door de geplande schrijfsessies was er een soort druk om er mee bezig te zijn. Net genoeg druk om niet te veel uit te stellen, maar niet zodanig veel druk dat het als een verplichting voelde. Het maakt Sarah niet uit hoeveel ik heb geschreven en of dat goed is, en omgekeerd is het net hetzelfde. Maar je wilt wel vooruitgang hebben gemaakt ten opzichte van de keer voordien dus doe je je best.
Heb ik elke dag geschreven sinds we zijn begonnen? Nee, dat zeker niet. We gingen er ook een paar dagen tussenuit en op vakantie heb ik helemaal niet geschreven, noch herlezen. Maar ik maakte wel vooruitgang. Vóór het verlof had ik echt een ritme gevonden. Ik werkte aan twee projecten tegelijk: de Engelstalige dichtbundel kon ik af en toe tussendoor doen, de gedichten bestonden al dus het was gewoon een kwestie van kiezen, nalezen, lay-out in orde brengen...Het herlezen en herschrijven van de roman kostte meer moeite en vergde meer aandacht en tijd dus dat deed ik wanneer ik die tijd en energie ook effectief had, maar ik plande die tijd ook echt in in mijn agenda.
Vorige week slaagde ik er maar niet in om na het verlof die flow terug op te pikken. Misschien omdat de routine weg was, maar eerlijk gezegd ook door het punt in het boek waarop ik me bevond. Het einde van het boek naderde en dan werd het tijd om bepaalde knopen te ontwarren en dat was het moeilijkste stuk. Dus uitstelgedrag!
Maar vanavond heb ik weer een schrijfdate, en één van de doelen was om tot een bepaald hoofdstuk te herschrijven. Gisteren had ik veel tijd en dus zette ik me er eindelijk aan...en ik maakte het in één keer af. Wat een opluchting! Ik was best trots dat ik het boek had afgewerkt, al weet ik ook dat het nog zeker niet af is. Er schort nog veel aan het verhaal, sommige dingen moet ik denk ik nog verder uitwerken, anderen zijn te veel uitgewerkt, er is niet altijd consistentie in tijd etc. Maar stap voor stap kom ik dichter bij mijn doel. En dus mag dat gevierd worden!
Nadien ben ik nog even gaan wandelen, sinds lang nog eens zonder hoofdtelefoon, om mijn hoofd wat leeg te maken, om wat op te laden. En dan merk ik dat mijn hoofd niet zo makkelijk tot stilstand komt. Ik wandelde, probeerde al mijn zintuigen te gebruiken om rond me heen te kijken, te luisteren, te ruiken...en merkte allerlei dingen op. Een verdwaald veertje, één enkele bloem die statig uit een struik omhoogstak etc. En dus nam ik telkens ik iets zag mijn gsm om mijn observatie te registreren en automatisch werd het een gedicht... een kleine inkijk in mijn brein ;)
Genoeg inspiratie en goesting om te blijven schrijven dus.
Welke kleine mijlpaal vier jij vandaag?
Benieuwd…
Goed bezig 👍🏻 heel erg benieuwd 🤗